رساترین تعریفی که می‌توانیم از هنر به دست دهیم این است: زیبایی به‌اضافه‌ی دریغ. هرجا زیبایی هست، دریغ هم هست، به این دلیل ساده که زیبایی محکوم به فنا است: زیبایی همیشه می‌میرد، وقتی ماده بمیرد، رفتار هم می‌میرد، وقتی فرد بمیرد، جهان هم می‌میرد. اگر کسی «مسخ» کافکا را چیزی بیش از یک خیال‌پردازی حشره‌شناسانه بداند، به او تبریک می‌گویم چون به وصف خوانندگان خوب و بزرگ پیوسته است.                                                                                                                    

ولادیمر ناباکوف

زیبایی در این دنیا خواستارهای زیادی دارد، ولی با مرگ زیبایی، خواستارها با زیبایی دیگری معشوق می‌شوند و به کل زیبایی قبل را از یاد می‌برند. «مسخ» کافکا این امر را به کونه‌ای بسیار زیبا و هنرمندانه بیان‌می‌کند.

فرشید شریفی

ببخشيد از اينكه دير پست گذاشتم

براي همين يه شعر براتون گذاشتم

كه ببخشين

البته بيشتر براي اونهايي كه نااميد نشدن

شب تاريك است

اما

همين سوسوي نور مهتاب پشت ابرهاي تيره

اميدم را روشن نگه ميدارد

و من

نه به اميد رسيدن مهتاب

كه پشت ابرهاي تيره محبوس مانده است

بلكه به اميد طلوع خورشيد

و صبحي گرم

منتظر مي‌‌مانم